Dierlijke trekjes

De start van het inzicht 

Toen ik vroeger naar National Geographic keek, had je een kudde dieren die een ziek dier uit de groep verstoten. Ik kon dat niet begrijpen, vond dat zielig en bleef daar maar over na denken. Mijn moeder probeerde mij dan uit te leggen dat dieren hun roedel gezond en sterk willen houden en met zwakke dieren een makkelijke prooi zouden zijn voor de prooidieren in de natuur. Zo houden ze een krachtige groep over, die alert en weerbaar is tegen het kwaad in het wild. Eigenlijk begreep ik het nog steeds niet, want ik bleef het zielig vinden. Daarom keek ik vaak niet meer mee, want de sterke beschermen toch de zwakkere? 

Voor en tegenspoed 

En zo begon ik ook aan de reis van het leven, die je later levenservaring mag noemen. Leermomenten en persoonlijke groei. Mensen worden ziek. En soms zo ziek dat ze uiteindelijk sterven. De eerste echte confrontatie met de dood was toen ik een jaar of negen was. Een lieve vrouw, waar ik kind aan huis was en veel mooie herinneringen aan heb, kreeg kanker. En ze was zo ziek dat ze zou overlijden. Mijn moeder vertelde mij dit ook. Ondanks dat ik schrok en het heel erg vond, wilde ik haar graag blijven zien en bezoeken. Gelukkig vond ze dit ook fijn. Soms een uurtje, soms een paar minuten. Soms stilte en soms praten. Maar ik was dankbaar voor de fijne jaren dat ik zo kind heb kunnen zijn bij haar. 

Los laten of toe laten 

Op haar sterfbed gaf ze mij een mooi cadeautje. Als herinnering aan onze band: Een tafelbel in de vorm van een vrouw uit de renaissance tijd. Met deze bel maakte ik haar altijd wakker als ik bleef logeren, en dit kreeg ik nu als herinnering mee. Deze heeft nog altijd een mooie plek. Toen ze stierf, was ik weer bij haar op bezoek. Het laatste bezoek. Zo had ik als negenjarig meisje mijn eerste confrontatie met de dood en het laten gaan van een geliefd persoon. Maar ik was dankbaar dat ik haar was blijven bezoeken, want ik vond dat fijn en normaal. Gelukkig zijn mijn ouders hierin meegegaan, zodat ik dit proces van loslaten hebben kunnen aangaan. 

Ik wil iets bespreken

En dan maak ik nu direct een grote sprong naar waar ik eigenlijk naartoe wil gaan. In al die jaren dat ik hier ben op deze aarde is er een vereenzaming en individuele samenleving ontstaan. Ook als mensen ernstig ziek worden, blijft er uiteindelijk maar een kleine kring over. Soms kun je niet eens meer spreken van een kring, zo verdund zijn de contacten geworden. Waar ligt dat aan? Is het te confronterend dat mensen ziek zijn? Het gebeurt ook als mensen andere zaken meemaken die van grote serieuze invloed op hun leven zijn. Is het dan toch alleen maar in voorspoed?

Dieren

Ik ga het toch zeggen, het is mij opgevallen dat we gewoon dieren zijn. Dieren die, zodra er iets ernstigs is, iemand niet meer willen beschermen of er voor vechten, maar liever weg gaan, en de verdwijn truc toepassen. Waarom doen mensen dat? Is het omdat het leven in deze tijd al zoveel van ons vraagt? Misschien is het te confronterend omdat jij dit ook mee zou kunnen maken? Weet je niet wat je moet doen? Ik had een gesprek met een man over zijn vrouw die ziek was geworden en een aantal jaar verzorgd werd door hem. Waar hij in het begin het bezoek nog moest verdelen, was er op het einde amper nog bezoek. Hoe kan dit Anne-Paule, vroeg hij. Ik was stil en moest denken aan wat mijn moeder mij vroeger uit wilde leggen. “Nu ga ik iets heel geks vertellen”, zei ik. “We zijn dieren.” “Dieren?”, vroeg hij, en hij lachte. “Ja, we willen onze roedels sterk houden, en blijkbaar passen mensen met zorg in welke vorm dan ook niet meer in hun kring.” Ik vertelde hoe ik hierop kwam en hij zei: “Eigenlijk maakt dit het wel wat duidelijker”. Hoe bijzonder ik het ook vind dat het zo is verlopen, vind ik het geen rare theorie. Ik heb het ook wel eens aan mensen gevraagd. Bijvoorbeeld: Waarom bezoek je dan je zieke tante niet meer ? En het antwoord dat ik dan krijg, is bijna een bevestiging van waar ik deze blog over ben begonnen. Mensen zijn toch net dieren.

Vragen die jij jezelf kan stellen:

• Waarom wil ik niet naar mijn zieke oom,tante,vader….?
• Waardoor voel ik mij hierin belemmerd? 
• Durf ik te praten met iemand over zijn/haar ziekte?
• Zo nee, wat is er voor jou moeilijk?
• Ben ik confronterend of een wegloper en waarom? 
• Durf ik uit te spreken dat ik in een acceptatieproces zit?
• Heb ik ruimte in mijn omgeving om te praten over de dood?
• Zet het lezen van deze blog je aan het denken?
• Is er iemand in je omgeving die je graag wilt zien, maar niet in een fijne situatie zit? Maar heb je dit uitgesteld?

Dankjewel voor het lezen van mijn blog over dierlijke trekjes. 

Je mag mij altijd via de website een bericht sturen via contact, of reageren direct onder deze blog. 

Veel liefs,

Anne-Paule